Blog

De lezers van het boek ‘De Nederlandse Toppen Top-40’ hebben de Posbank gekozen als de fraaiste klim van ons land. Het is niet mijn favoriet, maar ik kan er vrede mee hebben.

Mijn lief en ik zijn geen van beiden trouwe zegelspaarders, puntenverzamelaars en meenemers van allerlei pasjes en ander voordel opleverend plastic. Het levert eenvoudigweg te veel ruis op in onze hoofden om consequent met deze materie om te gaan.

Ik schrijf graag over nieuwe ontwikkelingen, houd de trends in de gaten en vind het een uitdaging om het grotere geheel te destilleren, de rode draad waar we uiteindelijk allemaal wat aan hebben.

Mijn lief had via Marktplaats een mooie tafel geregeld, met geheel gratis een logistiek probleempje erbij. De aanbieder woont namelijk in Doetinchem. Nu ligt deze stad vlakbij de Posbank en dat is een heerlijk gebied voor een wielrenner.

We leren het nooit, mijn lief en ik. We weten dat het ontzettend lekker is om klussen aan te pakken. Eraan werken is heerlijk, het lichamelijk gevoel genieten en als klap op de vuurpijl kan er weer een klus van het lijstje geschrapt worden. En toch schuiven we de grote klussen steeds voor ons uit. Waarom toch?

De regen maakte een vroeg einde aan de rommelmarkt in Meppel. Weinig kooplust en het weer bluste de pret van de kinderen. Inpakken en wegwezen dus. Thuis zitten we helaas met net zo veel rommel. Met als stille getuige deze ‘koninginnedagweduwe’.

De avonden lengen al lekker, maar het drukke huishoudelijke gedoe maakt dat het eigenlijk vaak net iets te vroeg donker is voor een trainingsritje op de racefiets. Het weerhoudt me er niet altijd van op de fiets te stappen, maar helemaal lekker zit je dan toch niet op het zadel.

We hebben er iets langer op moeten wachten dan de ontluikende bomen in het Beatrixplantsoen, maar nu hun soortgenoten in de Gerard ter Borchstraat aan de beurt zijn, blijken ze hun voorgangers in kleurkracht te overtreffen.

Het mooie van vaak fietsen is dat de omgeving steeds bekender wordt, het direct daaraan gekoppelde nadeel dat de herhaling voortdurend op de loer ligt.

Het afgelopen etmaal stond in het teken van waterpolo. Vrijdagavond is trainingsdag voor vader en dochter en vandaag speelden heel veel teams van De Reest hun laatste wedstrijd thuis.

Het is er vanavond dan toch eindelijk van gekomen: het eerste avondritje op de racefiets is een feit. Ik zat al een tijdje op de klok te kijken om te zien of het op dat moment nog licht genoeg zou zijn. Het lengen der dagen ging me echter niet snel genoeg.

Afgelopen weekend een prachtige rit gemaakt door het waterland en de polders. Eerst over het dijkje van Meppel naar Zwartsluis en van daaruit aan de onderkant van de dijk naar Hasselt.