Blog

Het afgelopen etmaal stond in het teken van waterpolo. Vrijdagavond is trainingsdag voor vader en dochter en vandaag speelden heel veel teams van De Reest hun laatste wedstrijd thuis.

Het is er vanavond dan toch eindelijk van gekomen: het eerste avondritje op de racefiets is een feit. Ik zat al een tijdje op de klok te kijken om te zien of het op dat moment nog licht genoeg zou zijn. Het lengen der dagen ging me echter niet snel genoeg.

Afgelopen weekend een prachtige rit gemaakt door het waterland en de polders. Eerst over het dijkje van Meppel naar Zwartsluis en van daaruit aan de onderkant van de dijk naar Hasselt.

De hashtag ‘durftevragen’ blijft een wonderlijk fenomeen. Werkelijk alles komt langs. Zo vroeg zich vandaag iemand op Twitter af of er al een persoon was gesignaleerd met een mondkapje op. Vanwege de vulkanische as. Ik…

Hoe waar de Zen-uitspraak ‘De landkaart is niet het land’ is, ontdekte ik gisteren op het dijkje langs het Zwarte Water van Hasselt naar Genemuiden.

Pauze in het park aan de overkant van de snelweg. Best een aardig park, met leuke speeltoestellen. En heel veel bloemen. Mooi contrast met de blauwe lucht.

Een fantastisch weekend achter de rug: zaterdag met stenen gesjouwd als voorbereiding op een border in de tuin, met Umai naar Sneek geweest om haar twee laatste waterpolowedstrijden te coachen, volgens traditie met clubkleren en…

Nee, dit zijn geen keien die het de wielrenners in het noorden van Frankrijk lastig maken, het zijn harde onderdelen van onze border in wording. Nou ja, de border ligt er al, we gaan hem alleen fraai omlijsten. De keien zijn schoongepoetst, de mortel aangeschaft, dus moet het wel heel raar lopen als er morgen geen versteend einde ligt.

Wat kan de vrije donderdag tot heerlijk zijn, zeker als het mooi weer is en er tijd over blijkt te zijn voor een paar uurtjes op de fiets. Gisteren was zo’n donderdag. Het doel was om in ieder geval de Woldberg te nemen en van daaruit op een mooie manier de Havelterberg te overwinnen.

Ik dacht dat auto’s bedoeld waren om vooruit te komen, maar bij het zien van dit woud aan verkeersborden, realiseer ik me dat auto’s eigenlijk vooral stilstaan. En nogal massaal blijkbaar.

Het is zover: de bomen op het Beatrixplantsoen staan in volle bloesem, constateerden de jongens vanochtend tevreden. ‘We rijden nu weer de mooie route papa’, waren de woorden die ze gebruikten. Daar heb helemaal niets…

Fietsen is een heerlijke bezigheid omdat het in een zo constant mogelijke cadans beroeren van het pedalenduo de biologische motor achter deze handelingen in een soort trance brengt. Het steeds herhalen van bewegingen is erg lekker. Zo fijn zelfs dat stil gaan staan op lichamelijke en geestelijke weerstand stuit.