Robkekletst

De afgelopen weken zijn er weer een paar honderd kilometer asfalt onder de racefiets doorgerold. Geen gekke uitstapjes, maar gewoon ritjes en ritten in de omgeving van Meppel. Er is hier genoeg te variëren om het niet saai te doen worden.

Het was vorige week donderdag warm, zo warm dat alleen al bij de gedachte aan fietsen het zweet me uitbrak.

De vakantie was gisteren ‘alweer’ twee dagen voorbij, het weer schitterend, mijn lief bereid om het avondritueel geheel voor haar rekening te nemen (daarvoor mijn eeuwige dank) en dus stond niets mij in de weg om na bijna twee weken rust weer een trainingsrit af te werken.

Geheel tegen onze principes in was de afgelopen twee weken het privé laptopje mee op vakantie. Dit voor ons gezin nieuwe feit, gecombineerd met een fruitig privé mobieltje met ongekende internetmogelijkheden, maakte dat ik alles in de tent had om live vanaf de camping verslag te doen van de dingen die ik met de rest van de wereld zou willen delen.

Het afgelopen weekend ‘even’ naar Zuid-Limburg geweest. Daar zouden ook collega’s rondrijden, maar mijn weekendschema zag er net iets te onzeker uit om me in hun plannen te voegen.

Ik heb het afgelopen weekend overleefd en er gelukkig een heerlijk gevoel aan over gehouden. Al wekenlang stond vast dat er zondag door de Limburgse heuvels gereden zou gaan worden, een onderneming waar ik enorm veel zin in had.

Kilometers maken als voorbereiding op een bergbeklimming per fiets is belangrijk, maar er moet natuurlijk ook worden geoefend in het klimmen zelf. Meppel ligt weliswaar binnen een uur rijden van de Holterberg en zelfs de Utrechtse heuvelrug en Posbank zijn onder gunstige omstandigheden binnen deze tijd te bereiken, maar doordeweeks komt dat er vaak niet van.

Wanneer mag iets een traditie gaan heten: na vijf keer, nadat minstens tien edities achter de rug zijn, of pas na een jaartje of vijfentwintig? Wat mij betreft al veel eerder, want ik houd sinds een paar jaar een flinke fietstocht naar mijn moeder.

Wielrennen betekent uiteraard door een omgeving fietsen en daar kan de wielrenner dan van genieten. Dat lukt me eerlijk gezegd lang niet altijd. Ik vind dat ik ervan moet genieten, maar dat politiek correcte standpunt wordt maar al te vaak geweld aangedaan door de beslommeringen van de rit.

De collega’s hadden op Hemelvaartsdag een trainingsrit gepland op en rond de Holterberg. Goed idee, maar laat mijn lief op die dag nu net een uitje gepland hebben met onze dochter. De schat mocht haar eerste popfestival beleven: Dauwpop in Hellendoorn. Dat ligt akelig dicht bij elkaar.

Ik kan niet klimmen. Deze constatering, die hoogstwaarschijnlijk hier en daar wat collegiale wenkbrauwen zal doen fronzen, heeft niet zozeer te maken met een zwaar geval van zelfonderschatting, en een irritante poging tot valse bescheidenheid is hier zeker ook niet aan de orde, het is vooral een erfenis uit mijn jongere jaren, toen ik met vrienden fietste die altijd eerder boven waren dan ik.

Daar stond ik dan: overweldigd door de stenen ruigheid van het landschap onder me, het lichaam nauwelijks verwarmd door een Zuid-Europese zon die het maar niet kan winnen van een zacht strelend maar onverbiddelijk koud briesje, de lucht voelbaar ijler, vervuld van een voor deze gelegenheid belachelijk aardse gedachte: waarom klinkt die wind hier op de top zo raar?