Robkekletst

Heerlijk moment meegemaakt vanochtend: even stilgestaan middenin de ochtendreuring van opstaan en naar school gaan.

Zwemmen is een heerlijke bezigheid. Er zijn heel wat verschillende spieren nodig om het lichaam door het water te krijgen. Een tijdje zwemmen resulteert dus in een door het hele lichaam gevoeld gevoel van welbehagen.

Bijna iedereen die ik volg heeft de afgelopen dagen wel iets getweet over de lente, die volgens hen nu toch wel echt is losgebroken.

Thuis in het ouderlijk huis, veelbesproken met Brabantse tongval, is één van de rituelen het doorspitten van de lokale krant, het Brabants Dagblad, editie Tilburg.

Het begin van oktober markeert voor veel wielerfanaten het einde van het wegseizoen. Dat komt uiteraard voort uit praktische zaken zoals het korter worden van de dagen en het slechter en vooral natter en kouder worden van de weersomstandigheden. Maar het zijn slechts gemiddelden en het weer van de dag hoeft zich gelukkig niets aan te trekken van in de loop der jaren verzamelde statistische wetten.

Voor de derde keer op rij na de beklimming van de Mont Ventoux sneed mijn racefiets door het slagenlandschap van het Staphorsterveld en evenzoveel keren viel mij de niet-vanzelfsprekende schoonheid van het achterland van Meppel mij op.

Het bijna herfstige weer van de afgelopen week dreigt het heerlijke nazomergevoel van de maand ervoor te verdringen. Dat zou jammer zijn, want het weer in september was toch wel behoorlijk zomers.

Het is alweer ruim twee weken geleden dat de derde editie van Go for Mont Ventoux plaatsvond. Ik weet niet hoe het alle deelnemers is vergaan na dat weekend, wel dat ik zelf nog niet helemaal ben uitverteld. Laten we daarom nog één keer teruggaan naar die fantastische zaterdag 5 september in Zuid-Frankrijk, een dag die ik heb ervaren op een manier die me de weken daarna behoorlijk heeft beziggehouden.

Het is al weer een week geleden dat alle deelnemers in een letterlijk stomend hete eetzaal hun overwinning op de Mont Ventoux zaten te vieren. Het hoofd zat deze week nog barstensvol verhalen, maar de benen konden daar blijkbaar niet langer op teren, er moest weer even een stuk gefietst worden.

Natuurlijk hebben Peter en ik de Ventoux al op vrijdag beklommen, maar toch. Het was wel de beklimming vanaf Sault, die onder de kenners bekendstaat als de watjesklim.

Het is heel lang geleden dat ik een busreis heb gemaakt. De rit van Meppel naar Montbrun-les-Bains zal er waarschijnlijk voor zorgen dat het – op de terugreis na – voorlopig de laatste zal worden.

De wind schijnt zaterdag aanstaande met kracht zes rond de Mont Ventoux te gaan waaien, zo verwacht de Franse KNMI. De bravoure waarmee Peter en ik begin deze week plannen maakten om twee keer de Kale Berg op te gaan, dreigen daarmee direct te vervliegen in een wreed bulderende wind.