Robkekletst

‘Ode aan de kunst van het waarnemen’, luidde het motto van deze oerversie van deze site. Het klinkt misschien wat pretentieus, maar ‘poging de wereld een beetje helder waar te nemen’, klinkt zo slap.

De meeste ritjes op de fiets starten met het bedenken van een route. In de meeste gevallen slaag ik erin de aaneengeregen herinneringen van vorige ritonderdelen ook echt tot een tocht te volbrengen. Soms gaat het echter mis, moet ik improviseren en ontdek ik een onverwacht pareltje.

De meeste wielrenners met zin in serieus klimwerk richten de blik op verheffingen als de Holterberg, Posbank, Montferland en uiteraard het Limburgse heuvelland. Terecht, het zijn allemaal plekken waar lekkere klimmetjes liggen. Maar het kan dichterbij: in minder dan anderhalf uur rijden vanaf Meppel ligt het Teutoburger Wald, een smalle bergrug die vergeven is van de mooie klimmetjes.

Het is heel goed mogelijk om vanuit Meppel naar de Archemerberg en de Lemelerberg te fietsen en weer terug. Een retourtje Posbank is andere koek…

Het leek er gisteren niet van te gaan komen, mijn wielrenhervatting na drie weken. Buien, nog het een en ander te doen thuis, ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat de racefiets machteloos aan zijn aluminium draagbeugels zou blijven hangen.

Vrijwel elke avond knispert het kampvuur op De Papaver. De vlammen zijn een magneet voor veel kampeerders. De kinderen bijten het spits af. Letterlijk, want als het hout ontvlamt, bezwijken ze voor de zoete verleiding: marshmallows.

Gisteren een klein juweeltje ontdekt, een kleinood in een driehoek tussen Sellingerbeetse, Sellingen en Laude. De Ruiten Aa stroomt er loom doorheen en weerspiegelt de aard van het landschap perfect.

De dag begon als alle voorgaande: sloom, relaxed, zon, aangenaam temperatuurtje en een duik in het meer. In het water zag ik in de verte de donkere wolken al op de loer liggen. De verwachte…

Wat een wonderlijke creaturen zijn tienjarige meisjes toch. Aan de ene kant laat hun brutale uitbarstingen niets aan de verbeelding over: hier staat een meisje met één been stevig in de pubertijd. Diezelfde meid doet je…

We hebben geluk gehad: net in een van de weken dat we op De Papaver verblijven, zorgt toneelgezelschap NizNo voor een cultuuromslag.

Aan het eind van een hete dag hebben Umai en ik het water nog even gedag gezegd. Dochter schreed als een waternymf langs de oever. Heerlijk gevoel is dat, met je voeten door het water.

In de drukte op weg naar vakantie nog geen tijd gehad om deze fraaie plaat van vrijdagavond te publiceren. Commentaar overbodig. De lucht boven Meppel stond een minuutje of tien in brand. Dit was de…