Robkekletst

Als er een talent is om altijd in de verkeerde rij te gaan staan, heb ik het. Supermarkt, bank, toegangskaartjes, het maakt allemaal niet uit, zodra Robert aansluit in een rij gebeurt er spontaan iets waardoor alle andere rijen sneller zijn weggewerkt.

Ingeklemd tussen Lankhorst, Halfweg en Staphorst ligt een boerenlandschap er bij alsof het nooit anders is geweest.

Op een landweg van Zuidveen naar Wanneperveen staat de tijd even stil. De eenzame fietser houdt het tempo van over de dertig in het uur tijdelijk voor gezien.

Het bos op de Woldberg is sowieso al sfeerrijk door de oude bomen waarmee het vormgegeven is, maar op dit moment is het echt sprookjesachtig. Het prille begin van de herfst is overal te zien.

De opafiets begint een belangrijke rol in mijn fietsleven te spelen. Ook vandaag bleef de racefiets aan de haak hangen om de knie niet te veel te belasten.

De bekendste restanten van de ijstijden die ons land hebben geteisterd zijn de Sallandse heuvelrug, de Utrechtse heuvelrug en natuurlijk de Posbank. Behoorlijk forse bulten zijn het. Heerlijk om er overheen te wandelen en om dezelfde stijgende en dalende feiten erg populair bij automobilisten, motoren en vooral fietsers.

Vast ritueel op de vrijdag: net op tijd terug van werk, meestal zonder eten in mijn maag met Umai naar waterpolotraining, aan de waterrand kijken en kletsen met de harde kern van ouders, wachtend op de komst van aangeklede dochter nog meer kletsen, moe maar voldaan thuis komen, eten naar binnen werken en dan op de bank ploffen.

De afgelopen week was het weer regelmatig onderwerp van gesprek aan tafel, of eigenlijk de seizoenen, want volgens de jongens was de herfst begonnen.

De wielrenner in training probeert zich zo snel mogelijk door een landschap te werken. De gespierde benen stuwen zijn fiets sneller voort dan een ordinaire stalen weggebruiker, maar nog altijd een heel stuk langzamer dan de auto’s die hem achteloos voorbijrazen. Het kan de wielrenner niets schelen. Hij is hier namelijk niet alleen om te trainen, maar ook om te genieten van de omgeving. Het kan hem eigenlijk niet lang genoeg duren.

De weersvoorspelling voor deze zaterdag was belabberd, maar daar was tussen twee uur en vijf uur ’s middags weinig van te merken. Ik was bezig een zelf bedachte route na te fietsen op een ouderwetse opafiets.

Hoe komt het toch dat je letterlijk tientallen keren langs een boom rijdt en pas de keer daarna deze levensvorm echt ziet?

Op de terugweg van het openluchttheater van Ommen, prachtig gelegen op de komvormige zuidflank van de Besthmenerberg, kwamen we gisteren in de auto op de Bergweg dit bord tegen.