Hardlopen

De app die de data uit mijn Garmin-horloge trekt, berekent veel kengetallen, waaronder de VO2max. Dat is in dit geval een geschatte waarde, waar ik daarom niet al te veel aandacht aan heb besteed. Tot dit weekend.

Na een dag zonder hardlopen, maar wel goed gevuld met taken en taakjes in en rondom het huis, ging ik gisteren moe maar voldaan naar bed met de wens eens lekker uit te slapen morgen. Het lijf besloot vanochtend vroeg anders.

Er zijn hardlopers die zweren bij hetzelfde rondje. Deze runner ontdekt het liefst zo veel mogelijk nieuwe routes. Soms loopt die drang letterlijk dood, dan opent deze nieuwe wegen. Af en toe maakt hij beide scenario’s mee.

De zomervakantie moet nog aanbreken, maar Nederland ligt al onder een zware, warme deken. Die hitte is niet echt fijn als je wilt hardlopen. Wachten tot de zon is ondergegaan blijkt deze avond helaas ook niet de juiste strategie.

Er zijn maar heel weinig redenen om niet te gaan hardlopen, maar onweer is er toch echt een van. Deze trainingsavond van de Koeberg loopgroep werd gelukkig net niet bedorven door een flinke hoosbui met donder en bliksem.

De afgelopen vier weken hebben volledig in het teken gestaan van terugkeren naar een niveau waarop het afleggen van een halve marathon verantwoord zou zijn. Die missie is geslaagd, ondanks de gedwongen rust. Of juist dankzij?

Herstellen van een zweepslag is lastig. Niet vanwege het hardlopen met de rem erop, maar vanwege de onzekerheid over hoeveel de kuit kan hebben. Niet wetend op welke signalen ik moet letten, maakt hardlopen gespannen.

Mijn kuit was wekenlang gespannen en twee nachten werden zelfs wreed verstoord door heftige kramp. Minder kilometers maken en geen explosieve trainingen afwerken, bleken helaas onvoldoende om een zweepslag te voorkomen.

De Eifel is toch dat mooie stukje Duitsland waar gele koolzaadakkers, donkere bossen en frisgroene weides als een lappendeken over de zachtjes afgeronde heuvels zijn gedrapeerd? Klopt, maar de Eifel heeft ook mooie geheimen.

Dit weekend aangemeld voor mijn vierde marathon. Ik verheug me nu al op het bedenken van trainingen die bijdragen aan een mooie eindtijd in Eindhoven. Een schema ga ik niet volgen, dat levert me net iets te vaak stress op.

Vooraf hadden we meer zin in het lopen van de Woldberg Trail onder een lekker lentezonnetje, maar de weerinstituten voorspelden een winterse dag. Dat zonnetje kregen we onderweg alsnog, afgewisseld met sneeuw, hagel en ijzige wind.

Als je vanaf eind oktober traint voor een wedstrijd van zestig kilometer en je moet het met de startlijn in zicht opgeven, lijk je helemaal voor niets bezig te zijn geweest. Maar je kunt het natuurlijk ook anders zien.