Blog

Fietser is onderweg van Nijeveense Bovenboer naar Onna, onderdeel van een groter geheel dat hij ‘stuwwallenroute’ heeft gedoopt. Het is de bedoeling om de juweeltjes langs deze route te fotograferen. Stoppen blijft echter een gevecht tussen de benen die in cadans willen blijven en de wil om de camera te gebruiken.

De bekendste restanten van de ijstijden die ons land hebben geteisterd zijn de Sallandse heuvelrug, de Utrechtse heuvelrug en natuurlijk de Posbank. Behoorlijk forse bulten zijn het. Heerlijk om er overheen te wandelen en om dezelfde stijgende en dalende feiten erg populair bij automobilisten, motoren en vooral fietsers.

Vast ritueel op de vrijdag: net op tijd terug van werk, meestal zonder eten in mijn maag met Umai naar waterpolotraining, aan de waterrand kijken en kletsen met de harde kern van ouders, wachtend op de komst van aangeklede dochter nog meer kletsen, moe maar voldaan thuis komen, eten naar binnen werken en dan op de bank ploffen.

Om een hobby als wielrennen extra te bekrachtigen, is vaak het argument te horen dat de fietser veel meer van zijn omgeving meekrijgt. Dit is ontegenzeggelijk waar. Kleine kanttekening bij deze stelling is deze foto.

De afgelopen week was het weer regelmatig onderwerp van gesprek aan tafel, of eigenlijk de seizoenen, want volgens de jongens was de herfst begonnen.

De wielrenner in training probeert zich zo snel mogelijk door een landschap te werken. De gespierde benen stuwen zijn fiets sneller voort dan een ordinaire stalen weggebruiker, maar nog altijd een heel stuk langzamer dan de auto’s die hem achteloos voorbijrazen. Het kan de wielrenner niets schelen. Hij is hier namelijk niet alleen om te trainen, maar ook om te genieten van de omgeving. Het kan hem eigenlijk niet lang genoeg duren.

De weersvoorspelling voor deze zaterdag was belabberd, maar daar was tussen twee uur en vijf uur ’s middags weinig van te merken. Ik was bezig een zelf bedachte route na te fietsen op een ouderwetse opafiets.

Hoe komt het toch dat je letterlijk tientallen keren langs een boom rijdt en pas de keer daarna deze levensvorm echt ziet?

‘Wat mooi, die foto van dat enorme tandwiel’, riep mijn lief gisteren spontaan bij het bekijken van afbeeldingen op de iPhone. Het duurde even eer ik doorhad welke foto ze bedoelde.

Op de terugweg van het openluchttheater van Ommen, prachtig gelegen op de komvormige zuidflank van de Besthmenerberg, kwamen we gisteren in de auto op de Bergweg dit bord tegen.

‘Ode aan de kunst van het waarnemen’, luidde het motto van deze oerversie van deze site. Het klinkt misschien wat pretentieus, maar ‘poging de wereld een beetje helder waar te nemen’, klinkt zo slap.

De meeste ritjes op de fiets starten met het bedenken van een route. In de meeste gevallen slaag ik erin de aaneengeregen herinneringen van vorige ritonderdelen ook echt tot een tocht te volbrengen. Soms gaat het echter mis, moet ik improviseren en ontdek ik een onverwacht pareltje.