Blog

Al ruim acht jaar kinderen op crèche, kinderdagverblijven en scholen en in al die jaren geen gevolgen ondervonden van de A4-tjes die ons waarschuwden dat er luizen waren geconstateerd.

Al een paar weken geleden kondigde een foto op dit blog de komst van de herfst aan met een breekbaar doorzichtig witte paddenstoel op de Woldberg.

Op weg van school naar werk was ik op spinnenwebbenjacht. De mist had overal spinnenwebben tevoorschijn getoverd.

Als er een talent is om altijd in de verkeerde rij te gaan staan, heb ik het. Supermarkt, bank, toegangskaartjes, het maakt allemaal niet uit, zodra Robert aansluit in een rij gebeurt er spontaan iets waardoor alle andere rijen sneller zijn weggewerkt.

Oranjemarkt in Nieuwleusen: rommelmarkt, muziek, klederdracht, volksdansen en genoeg mensen om het een gezellige drukte te maken.

Ingeklemd tussen Lankhorst, Halfweg en Staphorst ligt een boerenlandschap er bij alsof het nooit anders is geweest.

Wij zijn blijkbaar niet de enige bierliefhebbers in huis. Dit trof Lidia op een leeg flesje Kasteelbier aan. Behoorlijk zoet bier. Misschien is dat de aantrekkingskracht voor deze vreemde kostganger. Geen flauw idee wat dit voor een insect is. Nooit eerder opgedoken hier en daarna ook niet meer gezien. Het kleurrijke diertje is in ieder geval geen plaag dus.

Op een landweg van Zuidveen naar Wanneperveen staat de tijd even stil. De eenzame fietser houdt het tempo van over de dertig in het uur tijdelijk voor gezien.

Het bos op de Woldberg is sowieso al sfeerrijk door de oude bomen waarmee het vormgegeven is, maar op dit moment is het echt sprookjesachtig. Het prille begin van de herfst is overal te zien.

De opafiets begint een belangrijke rol in mijn fietsleven te spelen. Ook vandaag bleef de racefiets aan de haak hangen om de knie niet te veel te belasten.

Hoe vaak zal molen De Sterrenberg in Nijeveen zijn gefotografeerd? Heel vaak waarschijnlijk. Het is ook best een bijzondere molen, want hij is voorzien van een soort staartmolentje dat ervoor zorgt dat de molen zichzelf in de wind draait.

Dirk Jan Roeleven geniet zomer 1994 met vier vrienden van een fietsvakantie in de Italiaanse Alpen. Als een riempje van zijn toeclip het begeeft, vindt Roeleven met hulp van een lokale helper een nieuw riempje.