Blog

Onze auto was vandaag ingeroosterd als taxi voor de pupillen van De Reest. De eindbestemming was Heerenveen. Sportstad Heerenveen. Prachtige sporttempel voor voetballers, turners en waterpoloërs.

Het parcours van vorige week beviel zo goed, dat ik vanochtend besloot de racefiets vandaag nogmaals over de dijken richting Zwolle te sturen.

‘Moet je zien pap’, riep Umai vanmiddag triomfantelijk naar me, terwijl ze het zakelijke mobieltje in haar hand hield. Ze bleek een foto te hebben gemaakt van het molentje dat ze vorige week heeft gemaakt in het kader van de techniekweek.

Een afbeelding in de serie ochtendhemel aan de achterkant van ons huis. Het camerastandpunt is zo langzamerhand bekend: vanuit de deuropening van de achterdeur richting het Oosten.

De zon stond na het eten als een rode bal boven de daklijnen van het sportpark in de Koedijkslanden. Het bijkeukendak bleek de enige plek waar de camera er bij kon. Technisch gezien een tegenlichtopname.

Op zoek naar een plek in de zon, stuitte ik vanmiddag in het park op dit bomenpaar. De roestbruine kleur van de takken doet veel meer aan de herfst denken dan aan de ontluikende lente.

Door de vele fietstochten dacht ik de omgeving hier nu wel te kennen. Mis. Iets na Hasselt loopt vanaf het buurtschap Streukel een prachtig dijkje naar Zwolle. Weet ik sinds vandaag.

De lente hangt heel voorzichtig in de lucht, maar ondertussen is het buiten vooral fris. De zon is voelbaar buiten, maar zelfs een speldenprik is te veel eer voor de kracht van de straling.

Ik word altijd lichtelijk somber van grijs weer. Klagen over het weer heeft geen zin, ik weet het, maar aanhoudend grijs leidt tot opstand in mijn hersenpan. Blij verrast deed ik gisteren daarom de gordijnen open. De zon! Hoera!

Inspiratiedip. De meest gevreesde tegenstander van een project als dit weblog. Ideeën komen moeizaam bovendrijven. Die blijken ook niet te realiseren zijn met de camera, al kan ook dat aan een gebrek aan inspiratie liggen.

Tamas logeert bij oma. Hij had er weinig zin in. ‘Ik ga bij oma logeren’, zei hij aan het begin van de dag. Het klonk een beetje twijfelend. Meer als een feit dan uit enthousiasme, maar dat kan ook aan mij liggen. Er ging een steek door mijn lichaam. We begrijpen namelijk heel goed dat hij liever bij zijn broer blijft. Het is de prijs die we moeten betalen voor een dagje bijkomen.

Ik had gehoopt op een middag met de kinderen in het zwembad. Helaas, ergens in de ochtend liep het helemaal verkeerd en belandden we in een klauterhal.