Blog

Bij gebrek aan inspirerende foto’s en video’s, of wetenswaardigheden die het vermelden waard zijn, deze keer een afbeelding uit de oude doos. Een paar weken gelden geschoten op de eerste avondrit van het seizoen op de racefiets.

Pauze tijdens een werkdag. Tijd om even naar buiten te gaan. Uitwaaien is het cliché voor deze bezigheid. Favoriete stek is het park aan de andere kant van de A32. Er ligt een trekpontje voor kinderen. Mooi plekje met schaduw van bomen voor de hete dagen en veel schuin gras voor alle andere pauzes.

Water, techniek, natuur en de tijd om er ongestoord van te genieten. De wandeling in het Waterloopbos afgelopen middag verenigde eigenlijk alles dat Josse en Tamas samen leuk vinden.

Discipline was de rit van vanochtend. Pure discipline. Had geen zin in een rit op de racefiets. Alleen de gedachte dat mijn lichaam aan het eind ‘dankjewel’ zou voelen, heeft me in beweging gezet.

Het is dat de temperatuur vandaag nog enigszins aan de lente deed denken, anders was dit toch echt een herfstdag geworden. Motregen, harde wind, grijze wolken en gierende geluiden, niet de omstandigheden die de lente met zich mee hoort te brengen.

Rare snuiter is die Josse toch. Vraag ik hem of ie zin heeft om met mij een wandeling te maken langs plekken waar bloemen zouden kunnen groeien, is ie een en al weerstand.

Het is koud ’s ochtends, maar verder toont de lente zich op allerlei manieren in de stad. Doordat de klok een uur vooruit is gezet, is het op weg naar school ideaal weer voor zonnestralen die door gaten priemen.

Nog even een kleine terugblik op het Aviodrome. Door de enorme drukte tijdens ons bezoek zou je bijna vergeten dat er prachtige toestellen staan.

Wat een timing: op de mooiste lentedag tot nu toe heb ik een zakelijke ontmoeting in Amsterdam. Had er sowieso al zin in vanwege het onderwerp van het gesprek. Social media en redacties, mooie combinatie wat mij betreft. Maar ik had eerlijk gezegd vooral zin in een wandeling door de stad waar drie gezinsleden hebben gewoond.

De tweede helft van de maand februari was al te zien hoe de avonden langzaam maar merkbaar langer werden. Deze maand gaat het echt snel.

Terwijl de mannen lekker bezig waren op en rond de trampoline in de tuin, trapte ik een balletje met Umai op straat. De vanzelfsprekendheid waarmee dat ging, is minder vanzelfsprekend dan het vanavond leek.

Geen betere manier om de heerlijke lentedag te vieren dan op de fiets. Het plan was om via Hasselt en de pas ontdekte dijkjes langs mooie plassen naar Zwolle te fietsen en van daaruit naar Dalfsen. Als de moraal nog goed zou zijn, de tocht voort te zetten via Vilsteren en bij Ommen om te buigen naar Meppel.