Blog

Natuurkunde is zo diep ontwikkeld dat soms wetenschappers zelf niet meer begrijpen waarom alles zo in elkaar steekt. Benjamin Labatut beschrijft in ‘When we cease to understand the world’ meeslepend hoe het zo ver heeft kunnen komen.

Depressief van de stortvloed aan verontrustende berichten over de opwarming van onze planeet? Lees dan ‘Het ministerie voor de toekomst’ van Kim Stanley Robinson. Samengevat: het wordt keihard werken, maar er is hoop, mensen!

Kunnen bergen golven? Op tweeduizend meter hoogte in de Pyreneeën zie ik het augustus vorig jaar voor me.

Toe aan een uitdaging om je hardloophobby nog leuker te maken dan ie al is? Doe dan vooral mee aan Citystrides. Maar pas op: de Happelaar spelen tijdens hardlopen of wandelen kan behoorlijk verslavend worden!

Wie na het lezen van ‘The Maniac’ van Benjamin Labatut nog steeds denkt dat Oppenheimer de vader van de atoombom is, moet het verhaal echt herlezen. Het ware genie in die tijd was namelijk Jancsi (Johnny) von Neumann. De atoombom is slechts een van de technologische ontwikkelingen die hij met zijn scherpe geest mogelijk heeft gemaakt.

Een effectieve intervaltraining hoeft niet ingewikkeld te zijn. De tempominuutjes intervaltraining is zo eenvoudig dat je hem bijna uit het hoofd kan uitvoeren. Ook mooi: je kan deze training zo zwaar maken als je zelf wilt.

In ‘Het nieuwe ademen’ beschrijft James Nestor zijn persoonlijke zoektocht naar nieuwe ademtechnieken die ons lichamelijk en mentaal beter maken. Als snel blijken die methoden allesbehalve nieuw en juist verrassend oud.

In ‘The wild places’ gaat Robert Macfarlane op zoek naar de echte wilde natuur in Engeland en Ierland. Hij bereist de meest desolate en indrukwekkende plekken en vindt de wilde natuur in een heg van een landhuisje.

‘Mijn naam is Nadra’ wordt gebracht als een strijd tussen het christelijke Westen en het islamitische Oosten. Meer nog dan dit feit is het boek een pijnlijk verslag van een vrouw die probeert haar leven vorm te geven op een plek waar ze niet wil zijn.

Het grootste cliché van de zonsondergang is de lucht die in honderden schakeringen oranje boven de zee hangt. Het kan ook anders. De ondergaande zon blijkt het hooggelegen bos van de Woldberg in de fik te kunnen steken.

In Underland laat Robert Macfarlane lyrische beschrijvingen van de wereld onder ons en de mensen die daarmee in verbinding staan, samenkomen met de negatieve sporen die de mensheid achterlaat. Lezen is een fysieke ervaring.

Giuliano da Empoli jaagt met zijn makkelijke schrijfstijl de lezer met hoge snelheid door ‘De Kremlinfluisteraar’. Geïnspireerd door echte personen en gebeurtenissen in Rusland. En toch raakt het boek mij niet echt.