Blog

Er zijn maar heel weinig redenen om niet te gaan hardlopen, maar onweer is er toch echt een van. Deze trainingsavond van de Koeberg loopgroep werd gelukkig net niet bedorven door een flinke hoosbui met donder en bliksem.

De afgelopen vier weken hebben volledig in het teken gestaan van terugkeren naar een niveau waarop het afleggen van een halve marathon verantwoord zou zijn. Die missie is geslaagd, ondanks de gedwongen rust. Of juist dankzij?

Herstellen van een zweepslag is lastig. Niet vanwege het hardlopen met de rem erop, maar vanwege de onzekerheid over hoeveel de kuit kan hebben. Niet wetend op welke signalen ik moet letten, maakt hardlopen gespannen.

Mijn kuit was wekenlang gespannen en twee nachten werden zelfs wreed verstoord door heftige kramp. Minder kilometers maken en geen explosieve trainingen afwerken, bleken helaas onvoldoende om een zweepslag te voorkomen.

De Eifel is toch dat mooie stukje Duitsland waar gele koolzaadakkers, donkere bossen en frisgroene weides als een lappendeken over de zachtjes afgeronde heuvels zijn gedrapeerd? Klopt, maar de Eifel heeft ook mooie geheimen.

Dit weekend aangemeld voor mijn vierde marathon. Ik verheug me nu al op het bedenken van trainingen die bijdragen aan een mooie eindtijd in Eindhoven. Een schema ga ik niet volgen, dat levert me net iets te vaak stress op.

Vooraf hadden we meer zin in het lopen van de Woldberg Trail onder een lekker lentezonnetje, maar de weerinstituten voorspelden een winterse dag. Dat zonnetje kregen we onderweg alsnog, afgewisseld met sneeuw, hagel en ijzige wind.

Als je vanaf eind oktober traint voor een wedstrijd van zestig kilometer en je moet het met de startlijn in zicht opgeven, lijk je helemaal voor niets bezig te zijn geweest. Maar je kunt het natuurlijk ook anders zien.

Bijna 29 kilometer hardgelopen vanuit Zwolle langs het Zwarte Water en het Meppeler Diep naar Möppelt. Als een ‘blije hardloopbaby’ genoten van het weer en de taferelen die ik doorsneed: verliefd op het Hollandse landschap.

Het officiële doel van de lange duurloop van vandaag was een conditietest in voorbereiding op de 60 van Texel. Dat was een succes, maar hardlopen in korte broek onder een strakblauwe lucht gaf toch de meeste voldoening.

In de Asselronde (net) vóór twee jongere hardlopers eindigen, is natuurlijk te gek. Maar het ware verhaal van deze Midwinter Marathon is de kick van de wedstrijd in een wedstrijd die je er met je loopmaatjes van maakt.

Bij ieder nieuw paar schoenen wist ik tot nu toe wel een reden te bedenken om het afgedankte stel te bewaren. Veel nut blijken die niet te hebben gehad. Het werd daarom tijd om de hardloopschoenen een laatste rustplaats te gunnen.