Voor de derde keer op rij na de beklimming van de Mont Ventoux sneed mijn racefiets door het slagenlandschap van het Staphorsterveld en evenzoveel keren viel mij de niet-vanzelfsprekende schoonheid van het achterland van Meppel mij op.
Het bijna herfstige weer van de afgelopen week dreigt het heerlijke nazomergevoel van de maand ervoor te verdringen. Dat zou jammer zijn, want het weer in september was toch wel behoorlijk zomers.
Het is alweer ruim twee weken geleden dat de derde editie van Go for Mont Ventoux plaatsvond. Ik weet niet hoe het alle deelnemers is vergaan na dat weekend, wel dat ik zelf nog niet helemaal ben uitverteld. Laten we daarom nog één keer teruggaan naar die fantastische zaterdag 5 september in Zuid-Frankrijk, een dag die ik heb ervaren op een manier die me de weken daarna behoorlijk heeft beziggehouden.
Het is al weer een week geleden dat alle deelnemers in een letterlijk stomend hete eetzaal hun overwinning op de Mont Ventoux zaten te vieren. Het hoofd zat deze week nog barstensvol verhalen, maar de benen konden daar blijkbaar niet langer op teren, er moest weer even een stuk gefietst worden.
Natuurlijk hebben Peter en ik de Ventoux al op vrijdag beklommen, maar toch. Het was wel de beklimming vanaf Sault, die onder de kenners bekendstaat als de watjesklim.
Het is heel lang geleden dat ik een busreis heb gemaakt. De rit van Meppel naar Montbrun-les-Bains zal er waarschijnlijk voor zorgen dat het – op de terugreis na – voorlopig de laatste zal worden.
De wind schijnt zaterdag aanstaande met kracht zes rond de Mont Ventoux te gaan waaien, zo verwacht de Franse KNMI. De bravoure waarmee Peter en ik begin deze week plannen maakten om twee keer de Kale Berg op te gaan, dreigen daarmee direct te vervliegen in een wreed bulderende wind.
Een aantal collega’s heeft afgelopen zondag een prachtige fietstocht gehouden in het Teutoburger Wald. Mooie omgeving, leuke klimmen, goed gezelschap, de banketbakker het gedroomde vertrekpunt voor de lekkerbekken, het klinkt te mooi om waar te zijn, en dat was het in mijn geval ook.
De afgelopen weken zijn er weer een paar honderd kilometer asfalt onder de racefiets doorgerold. Geen gekke uitstapjes, maar gewoon ritjes en ritten in de omgeving van Meppel. Er is hier genoeg te variëren om het niet saai te doen worden.
Het was vorige week donderdag warm, zo warm dat alleen al bij de gedachte aan fietsen het zweet me uitbrak.
De vakantie was gisteren ‘alweer’ twee dagen voorbij, het weer schitterend, mijn lief bereid om het avondritueel geheel voor haar rekening te nemen (daarvoor mijn eeuwige dank) en dus stond niets mij in de weg om na bijna twee weken rust weer een trainingsrit af te werken.
Geheel tegen onze principes in was de afgelopen twee weken het privé laptopje mee op vakantie. Dit voor ons gezin nieuwe feit, gecombineerd met een fruitig privé mobieltje met ongekende internetmogelijkheden, maakte dat ik alles in de tent had om live vanaf de camping verslag te doen van de dingen die ik met de rest van de wereld zou willen delen.
run2function vindt instagram fijn!
