We leren het nooit, mijn lief en ik. We weten dat het ontzettend lekker is om klussen aan te pakken. Eraan werken is heerlijk, het lichamelijk gevoel genieten en als klap op de vuurpijl kan er weer een klus van het lijstje geschrapt worden. En toch schuiven we de grote klussen steeds voor ons uit. Waarom toch?
De avonden lengen al lekker, maar het drukke huishoudelijke gedoe maakt dat het eigenlijk vaak net iets te vroeg donker is voor een trainingsritje op de racefiets. Het weerhoudt me er niet altijd van op de fiets te stappen, maar helemaal lekker zit je dan toch niet op het zadel.
We hebben er iets langer op moeten wachten dan de ontluikende bomen in het Beatrixplantsoen, maar nu hun soortgenoten in de Gerard ter Borchstraat aan de beurt zijn, blijken ze hun voorgangers in kleurkracht te overtreffen.
Het mooie van vaak fietsen is dat de omgeving steeds bekender wordt, het direct daaraan gekoppelde nadeel dat de herhaling voortdurend op de loer ligt.
Het afgelopen etmaal stond in het teken van waterpolo. Vrijdagavond is trainingsdag voor vader en dochter en vandaag speelden heel veel teams van De Reest hun laatste wedstrijd thuis.
Het is er vanavond dan toch eindelijk van gekomen: het eerste avondritje op de racefiets is een feit. Ik zat al een tijdje op de klok te kijken om te zien of het op dat moment nog licht genoeg zou zijn. Het lengen der dagen ging me echter niet snel genoeg.
Afgelopen weekend een prachtige rit gemaakt door het waterland en de polders. Eerst over het dijkje van Meppel naar Zwartsluis en van daaruit aan de onderkant van de dijk naar Hasselt.
De hashtag 'durftevragen' blijft een wonderlijk fenomeen. Werkelijk alles komt langs. Zo vroeg zich vandaag iemand op Twitter af of er al een persoon was gesignaleerd met een mondkapje op. Vanwege de vulkanische as. Ik…
Hoe waar de Zen-uitspraak ‘De landkaart is niet het land’ is, ontdekte ik gisteren op het dijkje langs het Zwarte Water van Hasselt naar Genemuiden.
Een fantastisch weekend achter de rug: zaterdag met stenen gesjouwd als voorbereiding op een border in de tuin, met Umai naar Sneek geweest om haar twee laatste waterpolowedstrijden te coachen, volgens traditie met clubkleren en…
Wat kan de vrije donderdag tot heerlijk zijn, zeker als het mooi weer is en er tijd over blijkt te zijn voor een paar uurtjes op de fiets. Gisteren was zo’n donderdag. Het doel was om in ieder geval de Woldberg te nemen en van daaruit op een mooie manier de Havelterberg te overwinnen.
Ik dacht dat auto's bedoeld waren om vooruit te komen, maar bij het zien van dit woud aan verkeersborden, realiseer ik me dat auto's eigenlijk vooral stilstaan. En nogal massaal blijkbaar.
run2function vindt instagram fijn!
