De wielrenner in training probeert zich zo snel mogelijk door een landschap te werken. De gespierde benen stuwen zijn fiets sneller voort dan een ordinaire stalen weggebruiker, maar nog altijd een heel stuk langzamer dan de auto’s die hem achteloos voorbijrazen. Het kan de wielrenner niets schelen. Hij is hier namelijk niet alleen om te trainen, maar ook om te genieten van de omgeving. Het kan hem eigenlijk niet lang genoeg duren.
De weersvoorspelling voor deze zaterdag was belabberd, maar daar was tussen twee uur en vijf uur ’s middags weinig van te merken. Ik was bezig een zelf bedachte route na te fietsen op een ouderwetse opafiets.
Hoe komt het toch dat je letterlijk tientallen keren langs een boom rijdt en pas de keer daarna deze levensvorm echt ziet?
Op de terugweg van het openluchttheater van Ommen, prachtig gelegen op de komvormige zuidflank van de Besthmenerberg, kwamen we gisteren in de auto op de Bergweg dit bord tegen.
‘Ode aan de kunst van het waarnemen’, luidde het motto van deze oerversie van deze site. Het klinkt misschien wat pretentieus, maar ‘poging de wereld een beetje helder waar te nemen’, klinkt zo slap.
De meeste ritjes op de fiets starten met het bedenken van een route. In de meeste gevallen slaag ik erin de aaneengeregen herinneringen van vorige ritonderdelen ook echt tot een tocht te volbrengen. Soms gaat het echter mis, moet ik improviseren en ontdek ik een onverwacht pareltje.
De meeste wielrenners met zin in serieus klimwerk richten de blik op verheffingen als de Holterberg, Posbank, Montferland en uiteraard het Limburgse heuvelland. Terecht, het zijn allemaal plekken waar lekkere klimmetjes liggen. Maar het kan dichterbij: in minder dan anderhalf uur rijden vanaf Meppel ligt het Teutoburger Wald, een smalle bergrug die vergeven is van de mooie klimmetjes.
Het is heel goed mogelijk om vanuit Meppel naar de Archemerberg en de Lemelerberg te fietsen en weer terug. Een retourtje Posbank is andere koek...
Van alle manieren om van Meppel in Zwartsluis te komen op de fiets, is de Grote Staphorster Stouwe wel de fraaiste.
Het leek er gisteren niet van te gaan komen, mijn wielrenhervatting na drie weken. Buien, nog het een en ander te doen thuis, ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat de racefiets machteloos aan zijn aluminium draagbeugels zou blijven hangen.
Vrijwel elke avond knispert het kampvuur op De Papaver. De vlammen zijn een magneet voor veel kampeerders. De kinderen bijten het spits af. Letterlijk, want als het hout ontvlamt, bezwijken ze voor de zoete verleiding: marshmallows.
Gisteren een klein juweeltje ontdekt, een kleinood in een driehoek tussen Sellingerbeetse, Sellingen en Laude. De Ruiten Aa stroomt er loom doorheen en weerspiegelt de aard van het landschap perfect.
run2function vindt instagram fijn!
