Geschonden onschendbaarheid
Al ruim acht jaar kinderen op crèche, kinderdagverblijven en scholen en in al die jaren geen gevolgen ondervonden van de A4-tjes die ons waarschuwden dat er luizen waren geconstateerd.
Al ruim acht jaar kinderen op crèche, kinderdagverblijven en scholen en in al die jaren geen gevolgen ondervonden van de A4-tjes die ons waarschuwden dat er luizen waren geconstateerd.
Al een paar weken geleden kondigde een foto op dit blog de komst van de herfst aan met een breekbaar doorzichtig witte paddenstoel op de Woldberg.
Op weg van school naar werk was ik op spinnenwebbenjacht. De mist had overal spinnenwebben tevoorschijn getoverd.
Als er een talent is om altijd in de verkeerde rij te gaan staan, heb ik het. Supermarkt, bank, toegangskaartjes, het maakt allemaal niet uit, zodra Robert aansluit in een rij gebeurt er spontaan iets waardoor alle andere rijen sneller zijn weggewerkt.
Ingeklemd tussen Lankhorst, Halfweg en Staphorst ligt een boerenlandschap er bij alsof het nooit anders is geweest.
Op een landweg van Zuidveen naar Wanneperveen staat de tijd even stil. De eenzame fietser houdt het tempo van over de dertig in het uur tijdelijk voor gezien.
Het bos op de Woldberg is sowieso al sfeerrijk door de oude bomen waarmee het vormgegeven is, maar op dit moment is het echt sprookjesachtig. Het prille begin van de herfst is overal te zien.
De opafiets begint een belangrijke rol in mijn fietsleven te spelen. Ook vandaag bleef de racefiets aan de haak hangen om de knie niet te veel te belasten.
Fietser is onderweg van Nijeveense Bovenboer naar Onna, onderdeel van een groter geheel dat hij 'stuwwallenroute' heeft gedoopt. Het is de bedoeling om de juweeltjes langs deze route te fotograferen. Stoppen blijft echter een gevecht tussen de benen die in cadans willen blijven en de wil om de camera te gebruiken.
De bekendste restanten van de ijstijden die ons land hebben geteisterd zijn de Sallandse heuvelrug, de Utrechtse heuvelrug en natuurlijk de Posbank. Behoorlijk forse bulten zijn het. Heerlijk om er overheen te wandelen en om dezelfde stijgende en dalende feiten erg populair bij automobilisten, motoren en vooral fietsers.
Vast ritueel op de vrijdag: net op tijd terug van werk, meestal zonder eten in mijn maag met Umai naar waterpolotraining, aan de waterrand kijken en kletsen met de harde kern van ouders, wachtend op de komst van aangeklede dochter nog meer kletsen, moe maar voldaan thuis komen, eten naar binnen werken en dan op de bank ploffen.
De afgelopen week was het weer regelmatig onderwerp van gesprek aan tafel, of eigenlijk de seizoenen, want volgens de jongens was de herfst begonnen.
run2function vindt instagram fijn!