Robkekletst

Al in de winterperiode van eind vorig jaar was het Vledder een bouwplaats. Sindsdien fiets ik er dagelijks langs. Meermalen per dag zie ik de vorderingen van de bouwvakkers. Pas de laatste weken lijkt het opeens echt op te schieten.

Umai is op kamp. Een Olympisch kamp nog wel. Prachtige traditie van de vrije scholen in de drie noordelijke provincies.

Afgelopen zondag. Een tikkeltje naïef ga ik op weg naar het startpunt van de geplande fietsroute. De ogen zien zon, blauwe hemel tussen de wolken, en takken die nauwelijks bewegen. Dat is dus in Meppel. In de auto (…) op weg naar Zwolle blijkt de situatie iets anders te liggen. Buiig en heel veel wind. Heb ik weer…

Grijze dag, grijze gedachten, grijze gevoelens. Uit pure balorigheid de blik omhoog gewend. Niet om hulp te vragen aan een schepper, maar om te zien of het wolkendek wel grijs genoeg is.

Een schaapskudde is niet direct een aanblik die je in een stad verwacht. Toch huisvest Meppel delen van het jaar schapen.

Een slimme fietser kijkt eerst hoe de wind waait en plant dan een rit. Goede raad als je iets te kiezen hebt, maar als het doel al vaststaat, rest slechts volharding aan de geplande koers.

Het kerkplein is vol oranje mensen en alle tafels op de terrassen lijken bezet. We hebben echter geluk: in een hoekje staat een exemplaar op ons te wachten.

Bijna negentig kilometer gefietst naar een vriendin die tijdelijk in Harderwijk woont. Heerlijke kilometers, maar ook vermoeiende. Zon, temperatuur en de wind deden hun best mij veel calorieën te laten verbranden.

Als aan het begin van het voorjaar de vijver van de Zwarte Dennen krioelt van de kikkervisjes, gaan we op jacht. Nou ja, één keer scheppen om de buit binnen te halen, is niet echt jagen natuurlijk.

Ieder jaar kappen we de klimop halverwege genadeloos af. Het maakt deze plant weinig uit. Het is namelijk een woekeraar.

De Lichtmis. Een naam voor een plek waar een bijzondere gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Lang geleden natuurlijk.

Het letterproject inspireert en frustreert. Toen ik begin deze week het parkeerterrein van mijn werk naderde per fiets, zag ik opeens dat de bomenrij voor het kantoor een enorme ‘W’ vormt. Onontkoombaar leek de vorm toen.