Robkekletst

Op herhaling: de ontdekhoek in het techniekgebouw van Windesheim. Ze hebben de eerste keer nog lang niet alles ontdekt, maar gaan ook deze keer grotendeels voor dezelfde dingen. Het laserdoolhof is nieuw voor mij.

En weer een wandeling, door het prachtige Mantingerzand. De jongens kunnen er heerlijk verdwijnen in de vele zanderige paadjes, verborgen voor twee paar ouderlijke ogen. Veel zorgen hoeven we ons niet te maken, de opgewonden kreten van Josse en Tamas laten een duidelijk spoor achter.

Tweede Kerstdag, ergens tussen een ritje op de racefiets en het eten dat wordt bereid, besluit ik dat het tijd wordt de mannen ‘uit te laten’. Ze hebben er weinig zin in. De speeltuin in het parkje tussen oude nieuwbouw en nieuwe nieuwbouw is het compromis waarover de mannen het eens kunnen worden.

De dag voor Kerstmis. Alle zaakjes op orde, op één ding na: de wandeling die we onszelf eerder op de dag hebben beloofd. Of was ik degene die met mezelf een verzetje met ons allen had afgesproken?

De zaterdag begint ontspannen, maar tegen de middag moet de versnelling worden ingeschakeld. Ik ga met de kinderen het huis uit. We hebben een missie. Umai weet waarom, de mannen gaan gewoon lekker een eindje fietsen.

Inmiddels al bijna een traditie: pieten bij het sinterklaasfeest van De Reest. Eenmaal per jaar kruip ik in de huid van zo’n vrolijk, gek, tikkeltje baldadig en ook een beetje beangstigend, donkergekleurd persoontje.

Koud maar verder waanzinnig mooi weer, wie afgelopen zondag de racefiets niet onder de kont heeft gehad, moet wel een verdomd goede smoes hebben om niet voor nepfietser te worden uitgemaakt.

Onderweg op de fiets, golvend langs het Zwarte Water, kom ik dit tafereel tegen. Een woonboot op weg naar een nieuw leven. Onhoorbaar tuffend slentert het kittige sleepbootje over het vloeibare pad.

Deze middag met een flink aantal collega’s naar de tentoonstelling ‘Honderd jaar Reclameklassiekers’ geweest. De titel spreekt voor zich.

Een heerlijke wedstrijd nadert zijn einde. Na wat schermutselingen op het middenveld belandt de bal bij de tegenstander. De speler kijkt rustig om zich heen om te zien waar ze de bal kan afspelen. Iets te rustig.

Ze zijn er al best lang, die zwarte beestjes in onze badkamer. Ze begonnen met een keiharde confrontatie, maar kijken elkaar inmiddels al wekenlang niet meer aan.

‘Pap, je laat je dure mobiel hier toch niet slingeren’, zijn de woorden waarmee dochter het toestel streng in beslag neemt. Als ik uren later het toestel weer oppak, blijken er foto’s op te staan die ik honderd procent zeker niet heb gemaakt.