Vrijdagavond. Ideaal tijdstip om de bank op te zoeken, maar ik ben te voet op weg naar de stad. De fysiotherapeut ziet me liever wandelen en zwemmen dan fietsen. Rond het laatste punt ben ik wat opstandig, maar de andere twee adviezen volg ik met plezier op.
Ik werk mijn taken af op Blankenstein. De hemel is de afgelopen weken echter regelmatig allesbehalve blank. Kleurexplosies zijn het, de zonsondergangen hier boven de verder grijze kantoorpandenverzamelplaats.
Wachten op de boot der boten, althans in deze tijd van het jaar. We zijn niet de enigen, in tegendeel. Het weer is prachtig, de harten van de kleintjes kloppen machtig.
Mist is meer een gevoel dan een te fotograferen object. Of beter: het gevoel dat ik heb als ik naar taferelen in de mist kijk, is lastig te pakken te krijgen met een camera. Deze foto van de fel belichte hockeyvelden komt een heel eind in de richting. Sfeervol is ie in ieder geval wel.
Lidia is vandaag jarig. Wist al vrij lang dat ze de nieuwste iPhone zou krijgen. Mooi cadeau natuurlijk, maar toch niet echt persoonlijk. Maar wel een handig apparaat voor haar nieuwste hobby.
Wintertijd. Donkere tijd. Reflectietijd. Maar ook de tijd van het licht. Het hoogtepunt van de donkere dagen betekent ook de ommekeer naar het licht. Duurt niet eens zo heel lang meer, maar zo lang willen we niet wachten op het licht.
Wielrenner trapt met pijn in de benen tegen de wind in. Vecht desondanks meer tegen zichzelf dan tegen de krachtig tegemoet stromende elementen. De opzet van het ritje is om te genieten van riet en water, warm beschenen door een herfstzon.
Het kan hier behoorlijk dringen zijn in de zomer. Eind oktober is de haven echter grotendeels verlaten. De trouwe klanten dobberen haveloos op hun plekje.
Twee weken geleden. Het is zomers warm, het begin van een week die de mislukte zomer niet doet vergeten, maar wel heel mooi gaat worden. Het begin ook van een periode van rugpijn.
‘Het spijt ons u te moeten mededelen dat u het burgemeesterschap van Trekpontje Oosterboer bent kwijtgeraakt aan…’ zag ik vorige week langskomen op Twitter. Een automatisch bericht van Foursquare.
Schrik bij het bekijken van de foto’s die op Vlieland zijn geschoten met onze trouwe Nikon D50. In bijna alle afbeeldingen is een hinderlijke vlek te zien. Lens ter plekke schoongemaakt, maar dat helpt dus niet. Thuis alle reinigingen herhaald. De vlek blijft in beeld.
Laat ergens ter wereld het geluid van een meeuw horen en de luisteraar waant zich aan zee. Meeuwen horen thuis op de rand tussen land en zout water. Het schijnen vogels te zijn, maar stiekem behoren deze schepsels tot de roofdieren.
run2function vindt instagram fijn!
