Running late
De zomervakantie moet nog aanbreken, maar Nederland ligt al onder een zware, warme deken. Die hitte is niet echt fijn als je wilt hardlopen. Wachten tot de zon is ondergegaan blijkt deze avond helaas ook niet de juiste strategie.
De zomervakantie moet nog aanbreken, maar Nederland ligt al onder een zware, warme deken. Die hitte is niet echt fijn als je wilt hardlopen. Wachten tot de zon is ondergegaan blijkt deze avond helaas ook niet de juiste strategie.
Er zijn maar heel weinig redenen om niet te gaan hardlopen, maar onweer is er toch echt een van. Deze trainingsavond van de Koeberg loopgroep werd gelukkig net niet bedorven door een flinke hoosbui met donder en bliksem.
Soms moet je je gevoel opzijzetten en het verstand laten zegevieren. Deze vrijdag heb ik vanwege een net herstelde rug geen megahardloopsessie afgewerkt, maar een iets veiligere afstand. Ook al moest ik hiervoor langs de A28 hardlopen.
Hardlopen in het gebied van de Takkenhoogte en de Meeuwenplas is fantastisch, maar wandelend geniet je pas echt van dit kleine natuurgebied. Zeker op een mistige en schemerachtige namiddag als in het afgelopen weekend.
In training zijn voor de 60 van Texel betekent veel kilometers maken. Ook eind 2018, als de start van mijn eerste ultraloop nog heel ver weg lijkt. Nu heb ik de mazzel dat het kantoor op bijna perfecte afstand van thuis ligt.
Vandaag stond de lange wisselduurloop op het programma. Met een hele grote boog door de prachtige Wieden, die heel eenvoudig vanuit huis zijn te bereiken. De route ging over asfalt, fietspaden, plus zandpaden en graslanden.
Ik kom het steeds vaker tegen: weides met ‘ouderwetse’ bloementapijten erin. Mooi en - opa spreekt - zoals het hoort! En het sfeertje tussen die weides net na zonsondergang is zó bijzonder. Echt een heel prettig deel van de dag om hard te lopen!
De avonden worden langer en langer, maar voor mij vaak toch nog net niet lang genoeg om een training helemaal in daglicht af te werken. De zenuwachtig knipperende lampjes moeten dus toch nog strak om de dunne armpjes gespannen mee op reis.
Leuke intervaltraining gedaan met de leden van de Koeberg loopgroep. Het was nog net licht, dus kon iedereen zich lekker uitleven op de achtendertig treden van de trappen aan weerszijden van de brug bij de Intratuin.
Na de lange duurloop van vanochtend vroeg mijn lief of we nog gingen wandelen. 'Ja natuurlijk', antwoordde ik oprecht enthousiast. Toch vielen de laatste kilometers in de bossen van het Brandeveen me nog best zwaar.
Het hardlopen gaat ook in de winter gewoon door. De kou went vrij snel, maar trainen in het donker heb ik na een paar maanden wel gehad. Als de dagen ergens in februari heel zichtbaar langer worden, raakt het geduld snel op.
Het is alweer zo lang geleden dat het precieze jaartal wel nooit meer boven water zal komen. De locatie wel, die vergeet je namelijk niet zo snel. Een managementcursus op Papendal. Prachtige plek aan de rand van de Veluwe.
run2function vindt instagram fijn!