Een van de cadeaus van Tamas is een vliegtuigachtige constructie met een heuse metaaldetector erin. Iedere keer als het speelgoed in de buurt van metaal komt, begint het te piepen. Net echt, inderdaad. Tamas vermaakte zich het afgelopen weekend prima mee. Soms tot vervelens toe…
Nog niet zo heel lang geleden beloofde ik dat ik zou terugkeren bij onze nieuwe huisgenote. Bij deze dus. Het is echt een bijzondere tante.
Aan het eind van het jaar heeft Josse loon naar werken gekregen. Zijn plantaardig project is tot leven gekomen.
We hebben vandaag de Brabantse tak laten kennismaken met de schaatssfeer in De Wieden. Het was een behoorlijk bont gezelschap op het ijs van de Belterwijde.
In de agenda stond vandaag een afspraak. Een overdracht van bed die al twee keer eerder was uitgesteld. Het moest er daarom vandaag maar van komen. Helemaal gerust was ik er niet op, gezien de hoeveelheid sneeuw die gisteren op ons land is terechtgekomen.
In de pauze een kort ritje op de fiets gemaakt, op zoek naar fotomateriaal. Ik had geluk en vond een door de elementen getekende bevroren plas.
Dit hangt thuis al een tijdje aan de schutting. We zijn vergeten welke plannen we ook alweer hadden met dit hout. Geeft niet, we bedenken wel weer wat. Of niet. Maakt ook niet uit. Voorlopig is het een blikvanger als de nacht vochtig en koud is geweest. Best mooi, zo’n restant hout met onzekere bestemming…
(K)oude tijden herleven in de slaapkamer van Umai. Het ijs bedekte deze week kronkelend uitgekristalliseerd de onderkant van de ruiten.
Een foto van Lidia dit keer. Ze was het weekend lekker aan het experimenteren met de spiegelreflexcamera. Hier een opname van twee (?) kaarsenlampjes.
Eindelijk weer eens de najaarsmarkt van de Vrije School meegemaakt. Meestal zitten we dan met het gezin bij het sinterklaasfeest van mijn werkgever. Dit jaar vindt het gelukkig een week later plaats.
Ik heb vandaag drie foto’s op internet gezet. Deze speciale sfeerfoto van Lidia en Umai aan de oever van de afgraving in Sellingerbeetse is er één van. Niets bijzonders. Ik publiceer wel vaker foto’s tenslotte. Deze keer is het echter anders. Die drie foto’s zijn namelijk naar een goed doel gegaan.
Het wielrengevoel is weer helemaal terug. In de weken van herstel was het gewoon niet reëel om al te hoge verwachtingen te hebben over ritjes op de racefiets. Nu wel. Dat het niet bijster goed weer was, kon me vandaag niet schelen.
run2function vindt instagram fijn!
