Instagram

Meppel. Het is bijna donker. De indigo hemel is het laatste restje van een heldere dag. De stad voelt zwoel aan. Waarom? Het gemak waarmee de fiets zich over asfalt en klinkers beweegt, geeft het antwoord: de wind slaapt.

Bij gebrek aan inspirerende foto’s en video’s, of wetenswaardigheden die het vermelden waard zijn, deze keer een afbeelding uit de oude doos. Een paar weken gelden geschoten op de eerste avondrit van het seizoen op de racefiets.

Water, techniek, natuur en de tijd om er ongestoord van te genieten. De wandeling in het Waterloopbos afgelopen middag verenigde eigenlijk alles dat Josse en Tamas samen leuk vinden.

Terwijl de mannen lekker bezig waren op en rond de trampoline in de tuin, trapte ik een balletje met Umai op straat. De vanzelfsprekendheid waarmee dat ging, is minder vanzelfsprekend dan het vanavond leek.

Onze auto was vandaag ingeroosterd als taxi voor de pupillen van De Reest. De eindbestemming was Heerenveen. Sportstad Heerenveen. Prachtige sporttempel voor voetballers, turners en waterpoloërs.

‘Moet je zien pap’, riep Umai vanmiddag triomfantelijk naar me, terwijl ze het zakelijke mobieltje in haar hand hield. Ze bleek een foto te hebben gemaakt van het molentje dat ze vorige week heeft gemaakt in het kader van de techniekweek.

De lente hangt heel voorzichtig in de lucht, maar ondertussen is het buiten vooral fris. De zon is voelbaar buiten, maar zelfs een speldenprik is te veel eer voor de kracht van de straling.

Het kraakt ’s nachts dat het vriest. Overdag is het de afgelopen dagen ook al bitterkoud. Je zou bijna zeggen dat de winter weer van zich doet spreken. En wat is er mooier dan een kraakheldere hemel in de nacht?

Dit paar keukenhandschoenen hangt alweer een week in de badkamer. Twee stille getuigen van een kleurrijke gebeurtenis. Of heeft hier een bloedbad plaatsgevonden?

Tegen beter weten in spoedde ik mij aan het eind van de middag naar Appie om het overheerlijke brood van Zonnatura te scoren. Ik trof de broodschappen aan zoals ik verwacht had: troosteloos leeg op de enige plek van belang.

Het was gisteren lastig om de foto van de dag te selecteren. Een kleurrijke dag noemde ik het. En dat was het ook. Om het deprimerende grijs van deze vrijdag te compenseren, treed ik in herhaling.

De wind jakkert nog steeds over het land. Heerlijk weer om vooral letterlijk uit te waaien. Na wat denkwerk over een ideale ‘uitwaailocatie’ zoefden we richting Ossenzijl.