Instagram

En daar zijn ze dan, mijn #bestnine2019 van Instagram. Het levert iedere keer weer verrassende en soms ook verwachte ‘winnaars’ op. Mijn favorieten zijn de twee grootste foto’s. Niet toevallig op vakanties geschoten…

Hoe een groot gebouw in korte tijd uitgroeide van een ‘fremdkörper’ in onze omgeving tot een gewaardeerd baken voor een hardloper die smacht naar het einde van een te lange of te heftig uitgevoerde training.

Onze mannen kunnen een dag lang dingen creëren op laptop of papier. Of video’s over scheikunde en fossielen bekijken. Allemaal prima, maar een hele dag binnen betekent deze vakantie wel ’s avonds een activiteit naar keuze in de buitenlucht.

Op een mooie zomeravond krijgt de route van een lange duurloop onderweg gestalte. Als een paar ideeën aaneen zijn geregen tot twaalf kilometer, steekt de hardloper via het trekpontje even buiten Meppel de Reest over voor de laatste kilometers.

Hardlopen in het gebied van de Takkenhoogte en de Meeuwenplas is fantastisch, maar wandelend geniet je pas echt van dit kleine natuurgebied. Zeker op een mistige en schemerachtige namiddag als in het afgelopen weekend.

In training zijn voor de 60 van Texel betekent veel kilometers maken. Ook eind 2018, als de start van mijn eerste ultraloop nog heel ver weg lijkt. Nu heb ik de mazzel dat het kantoor op bijna perfecte afstand van thuis ligt.

Vandaag stond de lange wisselduurloop op het programma. Met een hele grote boog door de prachtige Wieden, die heel eenvoudig vanuit huis zijn te bereiken. De route ging over asfalt, fietspaden, plus zandpaden en graslanden.

Ik kom het steeds vaker tegen: weides met ‘ouderwetse’ bloementapijten erin. Mooi en – opa spreekt – zoals het hoort! En het sfeertje tussen die weides net na zonsondergang is zó bijzonder. Echt een heel prettig deel van de dag om hard te lopen!

De avonden worden langer en langer, maar voor mij vaak toch nog net niet lang genoeg om een training helemaal in daglicht af te werken. De zenuwachtig knipperende lampjes moeten dus toch nog strak om de dunne armpjes gespannen mee op reis.

Leuke intervaltraining gedaan met de leden van de Koeberg loopgroep. Het was nog net licht, dus kon iedereen zich lekker uitleven op de achtendertig treden van de trappen aan weerszijden van de brug bij de Intratuin.

Na de lange duurloop van vanochtend vroeg mijn lief of we nog gingen wandelen. ‘Ja natuurlijk’, antwoordde ik oprecht enthousiast. Toch vielen de laatste kilometers in de bossen van het Brandeveen me nog best zwaar.

Het hardlopen gaat ook in de winter gewoon door. De kou went vrij snel, maar trainen in het donker heb ik na een paar maanden wel gehad. Als de dagen ergens in februari heel zichtbaar langer worden, raakt het geduld snel op.