Nieuwjaarsdag, vroeg in de middag. Ik ben al een paar uur op en voel me zowaar fris en fruitig. De kleine mannen zijn al veel langer op en zijn hun enthousiaste zelf. Even wat energie laten wegvloeien, zodat de rest van de familie de rust heeft om tot zichzelf te komen.
Het jaar is bijna volbracht. Het knalt en knettert al druk op straat. De mannen krijgen er energie van, om het positief te labelen. Umai is geheimzinnige kippenclubdingen aan het doen met een klasgenote, Lidia werkt de laatste werkdag af en dus hebben wij mannen de buurt voor onszelf.
Tweede Kerstdag, ergens tussen een ritje op de racefiets en het eten dat wordt bereid, besluit ik dat het tijd wordt de mannen ‘uit te laten’. Ze hebben er weinig zin in. De speeltuin in het parkje tussen oude nieuwbouw en nieuwe nieuwbouw is het compromis waarover de mannen het eens kunnen worden.
De dag voor Kerstmis. Alle zaakjes op orde, op één ding na: de wandeling die we onszelf eerder op de dag hebben beloofd. Of was ik degene die met mezelf een verzetje met ons allen had afgesproken?
De zaterdag begint ontspannen, maar tegen de middag moet de versnelling worden ingeschakeld. Ik ga met de kinderen het huis uit. We hebben een missie. Umai weet waarom, de mannen gaan gewoon lekker een eindje fietsen.
Inmiddels al bijna een traditie: pieten bij het sinterklaasfeest van De Reest. Eenmaal per jaar kruip ik in de huid van zo’n vrolijk, gek, tikkeltje baldadig en ook een beetje beangstigend, donkergekleurd persoontje.
De aankondiging dat het geplande schemeruitje in De Wieden niet doorgaat, valt slecht bij de mannen. Ik voel met ze mee. Ze kunnen over een heleboel dingen dwarsliggen, maar in de natuur lopen als het donker wordt, daar verheugen ze zich wel op.
Zomaar een middag op weg naar het avondeten. Opeens het doordringend geluid van droge en te strak tegen elkaar gedrukte houtlagen die over elkaar bewegen. Niet eens zo hard, maar evengoed heel erg aanwezig.
Het verhaal achter deze foto is voor een deel hetzelfde als de vorige op deze website. Teleurstelling die plaatsmaakt voor verrukking.
De geplande lange wandeling met familie gaat vooraf aan veel mist onderweg naar Brabant. De digitale camera wacht op sfeerplaatjes in witte tinten. Een paar kilometer voor onze bestemming breekt de zon door. Ook mooi natuurlijk, maar eigenlijk wel een beetje jammer. Geen mistfoto’s vandaag…
Vrijdagavond. Ideaal tijdstip om de bank op te zoeken, maar ik ben te voet op weg naar de stad. De fysiotherapeut ziet me liever wandelen en zwemmen dan fietsen. Rond het laatste punt ben ik wat opstandig, maar de andere twee adviezen volg ik met plezier op.
Ik werk mijn taken af op Blankenstein. De hemel is de afgelopen weken echter regelmatig allesbehalve blank. Kleurexplosies zijn het, de zonsondergangen hier boven de verder grijze kantoorpandenverzamelplaats.
run2function vindt instagram fijn!
