Blog

Bijna negentig kilometer gefietst naar een vriendin die tijdelijk in Harderwijk woont. Heerlijke kilometers, maar ook vermoeiende. Zon, temperatuur en de wind deden hun best mij veel calorieën te laten verbranden.

Als aan het begin van het voorjaar de vijver van de Zwarte Dennen krioelt van de kikkervisjes, gaan we op jacht. Nou ja, één keer scheppen om de buit binnen te halen, is niet echt jagen natuurlijk.

Ieder jaar kappen we de klimop halverwege genadeloos af. Het maakt deze plant weinig uit. Het is namelijk een woekeraar.

De Lichtmis. Een naam voor een plek waar een bijzondere gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Lang geleden natuurlijk.

Het letterproject inspireert en frustreert. Toen ik begin deze week het parkeerterrein van mijn werk naderde per fiets, zag ik opeens dat de bomenrij voor het kantoor een enorme ‘W’ vormt. Onontkoombaar leek de vorm toen.

Het waait nog steeds hard vandaag. Het oefenritje om de spieren te ontdoen van de inspanningen van gisteren wordt daarom met het nodige respect voor de natuurkrachten uitgezet.

Het plan bestond al langer: een fietsroute die drie belangrijke waterstromen in deze regio aan elkaar rijgt. Uitgerekend op de dag dat de wind alle energie aanwendt om het fietsers lastig te maken, moet dit idee uitgevoerd worden. Waarom? Omdat de drie stromenlus al een tijdje in het hoofd rondspookt en er dus uit moet. Op de fiets, ook al waait het met kracht zes.

Josse en Tamas die de ene salto na de andere maken, het is letterlijk een alledaags gezicht hier in de tuin. Waarom ik gisteren de mobiele camera pakte, weet ik dus niet. Feit is dat er al filmend een mooie act ontstond tussen vader/cameraman en zijn twee acteurs van eigen vlees en bloed.

Terwijl aan de achterkant van het huis de lucht dreigender en dreigender donker kleurde, vloog de hemel aan de voorkant in brand. Enerzijds flitste de hemel kortstondig fel wit, anderzijds ontstond een ‘brandlucht’.

‘Zo, ik vertrek naar mijn tweede ploegendienst’, grap ik zo af en toe als ik het werk gedag zeg om de kinderen van school te plukken. Een grap met harde kern van waarheid. Drie kinderen in goede banen leiden, huishouden doen, koken, het lijkt thuis verdorie net op werken.

Onder de rook van Zwolle, middenin een prachtige krul van de IJssel, ligt het dorpje Zalk. Vooral bekend vanwege Klazien, want die kwam uut Zalk. Het kruidenvrouwtje genoot op een gegeven moment zoveel populariteit dat Wim de Bie er een fraaie persiflage op maakte in Keek op de week. Berendien kwam uit het fictieve Wisp, maar Zalk bestaat dus echt en het ligt aan een dijk langs de IJssel. Fantastische ingrediënten voor een fietser.

Eind van de middag. De mannen rozig van de zon, weg- en waterbouwkundige werkzaamheden, zwemsessies en de hitte in de auto. De ramen van de auto staan open, uit de luidsprekers knalt een hitsige elektronische deun.