Blog

Het waait nog steeds hard vandaag. Het oefenritje om de spieren te ontdoen van de inspanningen van gisteren wordt daarom met het nodige respect voor de natuurkrachten uitgezet.

Het plan bestond al langer: een fietsroute die drie belangrijke waterstromen in deze regio aan elkaar rijgt. Uitgerekend op de dag dat de wind alle energie aanwendt om het fietsers lastig te maken, moet dit idee uitgevoerd worden. Waarom? Omdat de drie stromenlus al een tijdje in het hoofd rondspookt en er dus uit moet. Op de fiets, ook al waait het met kracht zes.

Josse en Tamas die de ene salto na de andere maken, het is letterlijk een alledaags gezicht hier in de tuin. Waarom ik gisteren de mobiele camera pakte, weet ik dus niet. Feit is dat er al filmend een mooie act ontstond tussen vader/cameraman en zijn twee acteurs van eigen vlees en bloed.

Terwijl aan de achterkant van het huis de lucht dreigender en dreigender donker kleurde, vloog de hemel aan de voorkant in brand. Enerzijds flitste de hemel kortstondig fel wit, anderzijds ontstond een ‘brandlucht’.

‘Zo, ik vertrek naar mijn tweede ploegendienst’, grap ik zo af en toe als ik het werk gedag zeg om de kinderen van school te plukken. Een grap met harde kern van waarheid. Drie kinderen in goede banen leiden, huishouden doen, koken, het lijkt thuis verdorie net op werken.

Onder de rook van Zwolle, middenin een prachtige krul van de IJssel, ligt het dorpje Zalk. Vooral bekend vanwege Klazien, want die kwam uut Zalk. Het kruidenvrouwtje genoot op een gegeven moment zoveel populariteit dat Wim de Bie er een fraaie persiflage op maakte in Keek op de week. Berendien kwam uit het fictieve Wisp, maar Zalk bestaat dus echt en het ligt aan een dijk langs de IJssel. Fantastische ingrediënten voor een fietser.

Eind van de middag. De mannen rozig van de zon, weg- en waterbouwkundige werkzaamheden, zwemsessies en de hitte in de auto. De ramen van de auto staan open, uit de luidsprekers knalt een hitsige elektronische deun.

Kan een perfecte dag nog beter worden? Op het terras voor het huis met de mannen in hun nest en de rest van de clan onderweg om uit logeren te gaan, speelde deze gedachte even door het hoofd.

Wie ‘A’ zegt, schijnt ook ‘B’ te moeten zeggen. Wie stoer beweert een heel alfabet te gaan fotograferen, moet nog een paar letters verder gaan. Aan de ene kant inspirerend, maar tegelijkertijd ligt de gekte als een hongerig dier op de loer.

Prachtig eigenlijk, hoe langgerekte wegen, spoorlijnen, kanalen en meer zaken van substantiële lengte verdwijnen in de horizon.

Letters op bijzondere wijze vastleggen is absoluut geen revolutionair fotografiethema. Maar wel bijzonder leuk. Zo heeft technologiewebsite Mashable een alfabet verzameld van foto’s die met een iPhone zijn gemaakt. Een prachtig alfabet.

Op de dijk langs de IJssel richting Zalk speurden de ogen naar het plaatsnaambord van dit dorpje. Hier was namelijk sprake van een missie. De fiets moest op de foto met de witte letters ‘Zalk’ op de blauwe achtergrond.