Blog

Twee weken geleden. Het is zomers warm, het begin van een week die de mislukte zomer niet doet vergeten, maar wel heel mooi gaat worden. Het begin ook van een periode van rugpijn.

De hoogste Alpentoppen hoeven niet altijd de sterkste dromen op te wekken. Ook meer bescheiden bergketens als de Vogezen prikkelen de fantasie.

‘Het spijt ons u te moeten mededelen dat u het burgemeesterschap van Trekpontje Oosterboer bent kwijtgeraakt aan…’ zag ik vorige week langskomen op Twitter. Een automatisch bericht van Foursquare.

De prachtige zondag dreigt verloren te gaan door wachten op herstel van Tamas. Hij is niet fit. Samen met zijn broer scharrelt hij aan de randen van de campingvijver. Josse in zwembroek, de patiënt in joggingbroek en fleecejack. Ze zijn op salamanderjacht.

Camping La Steniole lijkt in de folder een fijne plek om te genieten van de Vogezen. De tentenverzamelplaats ligt niet ver van de Vologne, een stroompje dat tussen Gerardmer en Granges een fraai dal heeft uitgeslepen.

Schrik bij het bekijken van de foto’s die op Vlieland zijn geschoten met onze trouwe Nikon D50. In bijna alle afbeeldingen is een hinderlijke vlek te zien. Lens ter plekke schoongemaakt, maar dat helpt dus niet. Thuis alle reinigingen herhaald. De vlek blijft in beeld.

Camping Stortemelk is een goed geoliede machine met volcontinudienst. Over alles is nagedacht en meestal nog goed ook. Moet ook wel als je de troepenbewegingen van duizenden bezoekers in goede banen moet leiden.

Iedereen die zeker weet dat het weer op de Waddeneilanden beter is dan op het vaste land, heeft gelijk. Het is natuurlijk wel het gelijk van gemiddelden, maar we hebben deze zomer geluk op Vlieland.

Laat ergens ter wereld het geluid van een meeuw horen en de luisteraar waant zich aan zee. Meeuwen horen thuis op de rand tussen land en zout water. Het schijnen vogels te zijn, maar stiekem behoren deze schepsels tot de roofdieren.

Vlieland inspireert niet alleen ons, maar ook dichters. Geen verrassende constatering natuurlijk. Toen we gisteren de eerste keer over de duinen klommen, kwamen we toch een verrassing tegen.

Klagen heeft geen zin. Het regent weer, maar het weer is nu eenmaal het weer. Een gegeven. Niets aan te doen. Verzet help niet, in tegendeel. Weerstand leidt slechts tot depressies, niet tot beter weer.

Op weg van een etentje op het terras van de Italiaan naar het ijsje van dezelfde oorsprong, kwamen we dit tafereel tegen. Het beeld van de dag, oordeelden Lidia en ik gelijktijdig over deze kabouterinvasie.